Het verhaal van de Zuid-Limburgse Anne is herkenbaar voor veel mensen. Ze wist best hoe ze moest afvallen. Dat had ze vaak genoeg bewezen. Met Sonja Bakker, Cambridge, begeleiding van een diëtist en zelfs een maagballon gingen de kilo’s er telkens af. Maar vroeg of laat kwamen ze weer terug. Na jaren van afvallen en weer aankomen koos ze voor medicatie via NOK Clinics. Inmiddels is ze veertig kilo kwijt.
Ze weet precies waar haar valkuilen zitten. Alleen wonen, veel werken en kiezen voor gemak. “De pizza in de oven in plaats van aardappelen, groenten en vlees.” Of voor meerdere dagen koken en later op de avond toch weer de pan leeg staan prikken. “Afvallen was nooit het moeilijkste. Het eraf houden wel.”
Toen zelfs kleding uit haar ‘garderobe voor de vette jaren’ niet meer paste, was voor Anne de grens bereikt. “Toen dacht ik: nee, nu is het gewoon klaar.” Ze besloot het nog één keer te proberen.
Anne verdiepte zich in een maagverkleinende operatie via de Nederlandse Obesitas Kliniek. Toch voelde dat voor haar op dat moment te definitief. “Ik vond het te ingrijpend wetende dat er nog een alternatief was in de vorm van medicatie. Nadat ik me goed had ingelezen, had ik eigenlijk geen twijfels.” De medische intake bij NOK Clinics gaf vooral bevestiging: dit zou haar kunnen helpen.
Ook de snelheid van het traject vond ze prettig. “Ik ben op donderdag voor de intake geweest. Op vrijdag kon ik het recept bestellen en op zaterdag had ik de eerste prik binnen en ook meteen gezet.” Daardoor was er weinig ruimte voor eindeloos twijfelen. “Die snelheid en dat serieus genomen worden zonder oordeel, dat was zo ontzettend fijn.”
Het effect van de medicatie merkte Anne vrijwel meteen. Waar haar hoofd eerder voortdurend bezig kon zijn met eten, suiker of chocolade, werd het ineens rustiger. Al nadat de eerste injectie gezet was, ging bijna instant het volume omlaag. “Dat radiozendertje over eten stond ineens veel zachter. Ik was mij er niet bewust van hoe hard die stond.”
Ook haar ‘autonome snackhand’ verdween naar de achtergrond. “Ik had altijd van die chocoladerepen die spontaan in mijn winkelmandje sprongen. En dan bleef het vaak niet bij één stukje. Vanaf de start met medicatie veranderde dat; ik had er gewoon geen zin meer in. Bizar!”
Toch benadrukt Anne dat medicatie geen wondermiddel is. Ze ging bewust anders eten, hield haar voeding bij, koos vaker voor koolhydraatarme producten en lette op eiwitten. Ook ging ze sporten om haar spiermassa en conditie te ondersteunen. Inmiddels wandelt ze vrijwel dagelijks vijf kilometer op de loopband, volgt ze een groepsles en doet ze aan krachttraining. “Het is natuurlijk met hulp van medicatie, maar je moet het uiteindelijk zelf doen.”
Inmiddels is Anne zelfs iets onder haar oorspronkelijke streefgewicht gekomen. Daarmee veranderde ook haar doel. Niet verder afvallen, maar juist weer leren loslaten. Samen met haar coach probeert ze nu de controle stap voor stap wat losser te laten. Niet alles meer invoeren in een app, eens kiezen voor vollere yoghurt of een handje noten en niet automatisch compenseren na een etentje.
Dat vindt ze soms lastig. “Het is niet mijn maag die mijn honger dicteert, maar mijn brein.” Nu dat brein minder hard aan eten trekt, lukt het beter om met de juiste begeleiding andere keuzes te maken. “Het oordeelvrij coachen, de bevestiging, de erkenning, de stok achter de deur. Dat stukje is heel behulpzaam.”
Anne bouwt haar medicatie inmiddels af. Of ze uiteindelijk helemaal stopt of een lage onderhoudsdosis blijft gebruiken, weet ze nog niet. Als die demping in haar hoofd helpt om gezond en op gewicht te blijven, ziet ze dat niet als falen. “Zie het gewoon als het hulpmiddel dat het is. Gun het jezelf. Niet om het gemakkelijk te maken, want het blijft een behoorlijke uitdaging. Maar als je de mogelijkheid hebt en het werkt voor jou: doe het gewoon.”
(De naam en foto zijn om privacyredenen gefingeerd)